Przejdź do głównej zawartości

Odpowiedzialność.

Tak ostatnio mnie bierze na myślenie jak powinien wyglądać (oczywiście skupiam się na czynach i postępowaniu) mężczyzna, i dochodzę do wniosku, że powinien brać pełną odpowiedzialność (co jest oczywiste) za to co robi ale też powinien się z tym pogodzić, cokolwiek by to nie było. Złe w tym jest to, że (jak zwykle) próbuję to zastosować w Moim życiu i jako postawa to jest to nawet okej ale jako radzenie sobie w ten sposób z kłótniami to to jest masakra ;d
Ostatnio ktoś mi powiedział, że facet nie powinien być potulny (rzecz jasna, w pewien sposób miły czy "uroczy" jeśli mogę to tak nazwać też) ale bardziej takim trochę stereotypowym "skurwysynem". Oczywiście nie mówię tutaj o sytuacjach drastycznych ale raczej o mentalności i historii. Powinien mieć czego żałować z rzeczy, które zrobił. Ale bynajmniej nie rozpaczać. I to też (na moją niekorzyść jak na razie) sobie ubzdurałem. Pewnie skończy się jak zwykle, postaram się przeprosić, niektóre osoby i powrócić do dawnych relacji, ale czuję, że tak bardzo chciałbym podejmować decyzje, których będę się trzymał nawet jeśli by mi miały zmienić pół życia, że chyba na siłę wynajduje jakieś chore sytuacje/szukam kłopotów. Musi się trudno. Jak bym nie zjebał to nie będę tego żałował tylko szedł naprzód :) I standardowo już, przepraszam, że tak długo nie pisałem

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kochać, to znaczy istnieć

 Przeraża mnie zabobonność, ignorancja i arogancja, czasem mam wrażenie, że inni ludzie są przewlekle zdziwieni faktem, iż jestem dla nich zwyczajnie miły czy też kulturalny.  Specjaliści, różnej maści usługodawcy są zdziwieni, że traktuje ich poważnie, profesjonalnie. Czasem zastanawiam się, jak musi wyglądać przeciętna interakcja takich osób, jeśli moja, zdaje mi się, przeciętna kultura w kontakcie z nimi stanowi takie zaskoczenie. Jaki świat tworzą osoby, które tak się zachowują, co ich otacza.  Najsmutniejsze są chyba zwierzęta, które przy okazaniu odrobiny czułości i miłości wewnętrznie ożywają, oddając tę miłość, jak tylko mogą. Czy inni są tak nieczuli, czy też ja przesadnie emocjonalny? Nie potrafię wyobrazić sobie świata, w którym miałbym nie kochać, chwil, miejsc, ludzi, zwierząt, wszystko to zapewnia tak wiele radości, na tak wielu płaszczyznach. Porażki, czy też momenty załamania, przynajmniej z obecnej perspektywy wydają się być jedynie małymi przerwami, drob...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Niechęć.

Problem z pisaniem kolejnych wpisów to nie brak pomysłów, bo te przychodzą, on leży gdzieś indziej. Mianowicie jeśli już na coś wpadnę i dokładnie to przemyślę to praktycznie zawsze dochodzę do wniosku iż jest to rzecz na tyle oczywista, że nie warto jej opisywać, a jeśli ktoś jeszcze do niej nie dotarł to chyba lepiej by sam odrobił tą lekcję i nauczył się na błędzie, łatwo zrozumieć coś po przeczytaniu, znacznie ciężej to zaakceptować i zastosować. Natomiast pisząc tylko o sobie i sytuacjach czuję się okropnie egoistycznie, nie lubię skupiać się jedynie na sobie, to znacząco ogranicza mi perspektywę, a pisząc w ten sposób trochę to robię, bo me myśli idą na tory dotyczące jedynie mej osoby. Kolejnym problemem jest moja wieczna potrzeba udoskonalania wszystkiego co z siebie wypuszczę, najchętniej usunąłbym jakieś 3/4 postów znajdujących się na tym blogu bo nie pasuje mi w nich główna sentencja czy nawet kilka zdań. To nie to, że stają się nieaktualne (chociaż czasem też) ale czuję, że...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

(nie)zrozumienie

  Jestem osobą dosyć nietypową co chyba jasno możecie określić z moich poprzednich wpisów (jeśli mnie nie znacie) ale zauważyłem, że dosłownie w każdej mojej przyjaźni samoistnie, bo nie celowo, zmieniam ludzi, z którymi przebywam, czasem na lepsze, czasem na gorsze ale generalnie tak, żeby mi odpowiadało. I mam poczucie, że jest brzmi to jak częściowe wysługiwanie się ludźmi to takie nie jest, bo są to zmiany z rodzaju tych mniej ważnych, ale fakt, że potrafię tak zmieniać swoje otoczenie bez mojej woli sam w sobie jest dla mnie ciekawy.   Ogólnie to sam siebie nie rozumiem, moich potrzeb, oczywiście te podstawowe owszem, ale mam pełno wewnętrznych potrzeb, że albo nie umiem ich zidentyfikować albo są na tyle dziwne i niezrozumiałe, że staram się myśleć, że ich nie ma. To, że przyjaciele mnie nie rozumieją jest przy takim toku myślenia całkowicie oczywiste i właściwie, to żaden z moich znajomych nie ma odgórnego wpływu na moje postępowanie, jeśli nawet próbuje to może ingero...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej