Czasem gdy w środku nocy zaczynam patrzeć w gwiazdy, to zastanawiam się co mnie napędza, które uczucie sprawia, że mam siłę robić cokolwiek, w domyśle, z nadzieją, że znów poczuję to spełnenie. Oczywiście w głębi duszy pewien jestem jedynie jednej odpowiedzi, tej samej, która udzieliłbym podczas moich narodzin gdybym umiał mówić. Czy szukanie innych bodźców dających nam szczęście czy też zwyczajnie poczucie spełnienia jest w ogóle potrzebne, czy to po prostu typowy ludzki pociąg do coraz większej ilości bodźców, być może ten pociąg i droga wraz z nim sprawia że zdarza nam się zapominać o pierwotnym poczuciu bycia w tym stanie.